Στο Γιώργο Χατζηγιαννάκη.
«… σε ποιο καρδιόχτυπο άραγε να βρίσκεται , κλείνουν
οι ελπίδες τα παράθυρα, βραδιάζει ο πόνος
ποιος είναι εδώ, κανείς δεν είναι – χώμα ηχολογάει
το χώμα…»
Έφυγες
τώρα σ’ αυτές τις μαρμάρινες γειτονιές της σιωπής
που φυτρώνουν κρίνα
άνοιξε το στήθος σου να χωράει τα πάντα
πίκρες και χαρές για τον τόπο που αγάπησες.
Έχω ένα λόγο παραπάνω να σε θυμάμαι.
Κι’ άλλοι θα μιλήσουν για σένα και το διάβα σου.
Εγώ όπως αισθάνομαι για έναν αγαπημένο φίλο και κάποτε συνοδοιπόρο
σε πληγωμένες ιδέες.
